Eigen regie voor de cliënt én jezelf: Sharon is wijkverpleegkundige in Winterswijk
Sharon werkt drie jaar bij Sensire als wijkverpleegkundige in Winterswijk: "Daarvoor heb ik in een ziekenhuis gewerkt, waar ik specialistisch bezig was op één gebied. Het leuke aan mijn werk als wijkverpleegkundige vind ik dat ik met een brede blik mag kijken en zelf samen met de cliënt mag bepalen hoe ik zorg inzet. Ik krijg nu ook nog weleens een opdracht van de huisarts, maar mag deze afhankelijk van de opdracht zelf invullen. Ook voel ik de vrijheid mijn eigen planning te maken."
Vooruitstrevend en toekomstgericht
"Wat me specifiek aantrok aan Sensire, is dat het een hele vooruitstrevende organisatie is. Zo zijn we ver met zorgtechnologie. Er wordt ook naar de toekomst gekeken: we weten dat de vraag groter wordt dan het aanbod; hoe gaan we dat aanpakken? Daar spelen we nu al op in. Voordat we professionele hulp inzetten, kijken we eerst wat de cliënt zelf kan en hoe hulpmiddelen en het netwerk van de cliënt kunnen ondersteunen. Er is ook ruimte voor eigen initiatief en om nieuwe dingen te ontwikkelen. We zijn nu bijvoorbeeld bezig om handelingen die het TTV-team doet en ook door onze verpleegkundigen in de wijk kunnen worden gedaan, aan hen aan te leren. Er zijn altijd nieuwe ontwikkelingen waarmee je aan de slag kunt en dat maakt het leuk."
Achter het bureau én achter de voordeur
"Als wijkverpleegkundige ben je verantwoordelijk voor de kwaliteit van zorg en op kantoor om onder andere de administratie te doen en financieringen te regelen. We vinden het echter belangrijk om ook achter de voordeur te komen, zodat je echt weet wat er speelt en het niet alleen op papier leest. We proberen daarom het eerste huisbezoek sowieso zelf te doen, zodat je de zorg goed kunt inzetten. Ook bij een evaluatie of tussendoor op verzoek van het team komen we langs. Ik vind het leuk om bij mensen thuis te komen en te zien hoe iemand leeft en te horen wat iemand heeft gedaan en meegemaakt. Dat heeft namelijk ook invloed op hoe iemand wil leven en welke ondersteuning passend is. Soms heb jij bepaalde ideeën over hoe iets moet en heeft de cliënt een heel ander idee. Als je de achtergrond en context kent, snap je beter waarom iemand bepaalde keuzes maakt."
Verschillende cliënten en culturen
"Ik houd van het werken in de wijk, omdat je van alles tegenkomt. In Winterswijk hebben we heel veel verschillende soorten cliënten en te maken met veel cultuurverschillen. De aanvragen komen vanuit verschillende kanten. Er zijn veel cliënten met psychiatrische problematiek, mensen die begeleiding krijgen vanwege een beperking, mensen die vanuit het buitenland in Nederland zijn komen wonen, cliënten in het asielzoekerscentrum, mensen die we langdurig in zorg hebben en ook veel herstelcliënten die kortdurig in zorg zijn en vanuit het ziekenhuis of revalidatie komen. Soms wordt een cliënt aangemeld met een bepaalde zorgvraag, maar blijkt daarachter nog een andere zorgvraag te zitten. Dat maakt het leuk en complex tegelijk. Om passende zorg te bieden, leggen we contact met andere disciplines. Zo werken we veel samen met onder andere oncologieverpleegkundigen, wondverpleegkundigen en casemanagers dementie. Die samenwerking is heel fijn; we hebben korte lijnen."
Zorg op afstand
"Wat de wijk in Winterswijk ook kenmerkt, is dat we een groot buitengebied hebben. Mensen die hier wonen, zullen meer aanspraak moeten maken op hun netwerk, want vanuit de wijkzorg is het vaak niet haalbaar om drie tot vier keer per dag langs te komen. Ook faciliteiten en buren zitten hier vaak verder weg. We maken dit al in een vroeg stadium bespreekbaar met de cliënt en diens naasten, zodat ze kunnen nadenken over hoe ze dit in de toekomst willen inrichten en ze zich bewust zijn van de keuzes die ze maken.
Hoe makkelijk het terugvallen op je buren gaat, hangt ook af van hoe je buurt is samengesteld en hoe goed je elkaar kent. Laatst hoorde ik van een cliënt dat het naoberschap steeds minder wordt, bijvoorbeeld met de komst van nieuwe buren uit het westen van Nederland. Die kennen dat naoberschap eigenlijk niet en zijn dat niet gewend. Als mensen minder contact hebben met hun buren, voelen ze zich bezwaard en zijn ze minder geneigd hulp te vragen. Andere cliënten hebben kinderen die verder weg wonen; zij vinden het ook lastig om hulp te vragen. Er kunnen echter ook veel dingen op afstand geregeld worden door het netwerk. Denk aan administratie, bankzaken, boodschappen en bestellingen.
Dat is de grootste uitdaging die we hebben: hoe ga je met beperkte middelen, omdat we wat krapper zitten qua medewerkers en sommige cliënten weinig netwerk hebben, toch samen de zorg bieden die iemand nodig heeft?"